top of page
  • Admin

Mijn ongeluk

Bijgewerkt op: 6 mei 2023

Wat is er gebeurd?


Op maandag middag, 22-10-2018 reed ik samen met mijn zusje te paard in de bossen, na een flink stuk te hebben gereden besloten we terug te rijden richting stal. Na een lang stuk te hebben gereden op het rechte zandpad(beter bekend als het galoppad/moormanlaan) besloot ik te paard een zijpaadje in te gaan, daar kwam ik uiteindelijk uit bij een poort, dus draaide ik om en liet ik Zandvoort (mijn paard) aandraven.


Net voor de kruising van de moormanlaan naar het zijpaadje lag een smalle boomstam op het pad, waar ik Zandvoort over heen liet springen. Toen hij landde (in de eerste galopsprong) beloonde ik hem, een klopje op zijn schouder want wat had hij het goed gedaan!


Een galopsprong later zette hij zijn linker-achterbeen op het bladerdek neer, waaronder (bleek achteraf) een fietspad te liggen. Dit was voor mij een laatste besef moment. We zijn toen samen onderuitgegaan.


Zandvoort viel, en dus als ruiter heb je geen keus, en valt mee. Deels onder mijn stoere bink was ik verdwenen. Zandvoort schrok hiervan en stond bijna direct weer op, hij rende een stukje verder zichzelf klem in de bossen. Ik bleef voor dood op de grond liggen, Femke alarmeerde een omstander en ging Zandvoort halen, ze belde toen de staleigenaren op.

Deze kwamen vanuit 3 verschillende locaties naar de ongevalsplek toe. Ondertussen heeft Femke 112 gebeld en aan de lijn gehouden, de omstander die inmiddels mij in een stabiele houding probeerde te leggen en mijn kaak probeerde te openen zodat ik niet kon stikken in mijn tong, bleef mijn naam maar roepen.


Femke had op dat moment 112 nog aan de lijn en vermelde duidelijk dat er geen sirenes aan mochten staan omdat er twee onrustige paarden waren. De trauma heli cirkelde rond, deze had niet voldoende plek om te landen, er moest dus alsnog een ambulance wagen komen, deze kwam met hoge snelheid aan en ondanks de duidelijke vermelding vanuit Femke, toch met sirenes.


De politie, ambulance en Idy Jos en Loes kwamen zo goed als tegelijkertijd aan. De politie praatte met de man en vrouw, Jos en Loes namen de paarden van Femke over, en Idy ontfermde zich over Femke en mij, de ambulance broeders knielde bij mij neer, ik schrok en bleef maar vragen waar Zandvoort was, en wat de politie hier deed.


Het ambulance personeel vroeg aan Femke wat er was gebeurt, en vroegen mij waar ik pijn had, ik moest stil blijven liggen maar dat drong niet echt tot me door, zij maakte mijn laars los, waarna ik grapjes maakte…..

Ik kreeg toen infuus aangelegd op de grond, en de ambulancebroeders probeerde me wakker te houden. Na een aantal minuten vroeg de politie nog wat dingen aan Femke, waarna zij de ongevalsplek verlieten.


Ik werd toen voorzichtig geschept door een schepbrancard en de mensen die geholpen hadden verlieten ook de ongevalsplek. Ik werd ingeladen en Idy pleegde overleg met Femke en herinnerde haar om onze ouders te bellen, (op mijn aandringen ;papa zo blijkt nu achteraf) waarna zij ook de ongevalsplek verliet. Jos en Loes zijn te paard terug gegaan naar stal. De laatste dingen werden ingeladen in de ambulance en zo vertrokken ik en Femke naar het ziekenhuis.


Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis, werd ik uit de ambulance gehaald en naar binnen gebracht, Femke volgde mij. Er stond al een kamer klaar, met verpleegkundige en apparatuur. Ik werd toen voorzichtig overgelegd vanuit de brancard naar het vaste bed met als gevolg dat de hele kamer bezaaid lag met bladeren, eikeltjes en zand. Femke hield mijn hand de hele tijd vast, want ik was erg angstig en besefte toen pas dat er iets serieus aan de hand was.

Papa en mama arriveerden en er volgde overleg tussen de artsen en verpleegkundige, waarna er verschillende foto’s en scans gemaakt werden. Onder andere van mijn linker pols, ellenboog, onderbeen, enkel, thorax, cervicale wervelkolom, schedel. Na een aantal onzekere uren op de spoedeisende hulp werd ik rond de avond naar de afdeling neurocare gebracht waar ik moest blijven tot de bloedingen in mijn hoofd opgelost waren. Papa sliep die nacht bij mij, en ik werd elk uur gewekt om te kijken of ik nog reageerde. Na twee dagen mocht ik naar huis. Waar het “herstel” pas echt begon.

1.012 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page